 De
psychiatrische gezinsverpleging van Geel wortelt in een eeuwenoude
traditie. Ze ontstond uit de legende van de Heilige Dimpna:
een Ierse koningsdochter die in het jaar 600 op de vlucht ging
voor de incestueuze intenties van haar vader. Dimpna stak met
enkele getrouwen de Noordzee over en belandde uiteindelijk in
Zammel, een gehucht van Geel. De Ierse koning achterhaalde haar
echter vlakbij de Sint-Maartenskapel van Geel en onthoofdde
zijn dochter eigenhandig.
Rond het midden van de twaalfde eeuw werd de Heilige Dimpna
door bedevaarders aangeroepen voor allerlei ziekten, maar
heel in het bijzonder voor krankzinnigheid – haar vader
had haar immers in een vlaag van waanzin gedood.
Geesteszieken werden door familieleden in grote getale naar
Geel gebracht om er negen dagen lang boete te doen. Na hun
verblijf keerden niet alle zieken terug naar hun plaats van
herkomst: een deel van hen werd in Geelse gezinnen ondergebracht.
Dit was het begin van de psychiatrische gezinsverpleging in
Geel en van een eeuwenlange traditie, uniek in de wereld en
tot op vandaag een actuele vorm van psychiatrische verpleging.
Het feit dat psychiatrische patiënten binnen een gezin
werden opgevangen, werd door velen als ‘zeer controversieel’
gezien – zelfs tot ver over onze landsgrenzen heen.
Toch is de gezinsverpleging door de eeuwen heen uitgegroeid
tot een monument: de Geelse gezinsverpleging wordt vandaag
de dag beschouwd als een bijzonder succesvol behandelingsmodel
voor psychiatrische patiënten. Een model met een bijzondere
ethische waarde.
Het succes van dit model is terug te brengen op twee elementen:
de uitzonderlijke tolerantie van de Geelse gemeenschap én
het systeem zelf. Het systeem koppelt de opvang van de patiënt
los van het psychiatrisch behandelingsmoment. Hierdoor voelt
de patiënt zich in het gezin veilig en geborgen.
|
